Napisan verovatno 1595. godine, a prvi put izveden 1601, uoči pobune protiv kraljice Elizabete, koja je grofa Eseksa koštala glave zbog podrške ovoj premijeri u Gloubu, „Ričard Drugi” bez sumnje pripada grupi Šekspirovih najboljih istorijskih tragedija. Prepoznatljiv u pogledu teme, tragične sudbine oholog i rasipnog kralja, kao i stila, blistave poetske i filozofske obrade problema zaslepljenosti vlašću, „Ričard Drugi” je i reprezentativan primer Kotovog tumačenja Šekspirovog Velikog mehanizma istorije, duboko prisutnog u skoro svakoj njegovoj tragediji. Ričard Drugi, poput Ričarda Trećeg ili Magbeta, spoznaje iluzornost njegovog (kraljevskog) položaja kada ostane bez njega; radnja ove tragedije ne ispisuje njegov dolazak na vlast, poput krvavog puta Ričarda Trećeg, ali prikazuje pad, kao i početke blisko svirepog puta njegovog naslednika, Henrija Četvrtog, koji će postati još jedan nemilosrdni vladar, takođe spreman na sve kako bi sačuvao vlast.
Iako retko postavljan na naše repertoare, „Ričard Drugi” je remek-delo dramske književnosti, značenja bolno prepoznatljivih u ovom vremenu, kao i u (verovatno) svakom vremenu (adaptacija Boris Liješević i Fedor Šili). Zato je nedvosmisleno pohvalna odluka uprave Jugoslovenskog dramskog pozorišta i reditelja Borisa Liješevića da pod svetla pozornice postave ovaj komad, da nas podsete na svevremene mehanizme osvajanja i održavanja moći, ali i na činjenice o njenoj privremenosti. Reditelj tekstu pristupa sa jasnim (straho)poštovanjem, tumačeći ga u sebi svojstvenom obliku, asketskom, brehtovskom. Na minimalistički dizajniranoj sceni na kojoj se nalaze skoro samo mobilni panoi, zidovi koji se po potrebi pokreću, gradeći nekakvu dinamiku prostora, glumci nas ogoljeno suočavaju sa ovom istorijskom tragedijom (scenografija Igor Vasiljev). Kostim Marije Marković Milojev je takođe sveden, savremen je i povremeno stilizovan (na primer, kraljeva prozirna bluza od tila ispod dugačke bele bunde), usklađen sa rediteljevom idejom minimalističkog razmotavanja veličanstvenosti Šekspirovog duha.
Ansambl Jugoslovenskog dramskog pozorišta nadahnuto predstavlja vrhunske umetničke domete Šekspirove dramske poezije. Milan Marić višeznačno igra kralja Ričarda Drugog, precizno oblikujući njegove burne promene, od nadobudnog stava jednog kapricioznog kralja na početku, uz diskretne doze teatralnosti i blage groteske. Kako radnja napreduje, a on gubi kraljevsko tlo pod nogama, ta razmetljiva arogancija iščezava, oslobađajući prostor za spoznaju o ranjivosti tela i duha, za istinsku osetljivost bića, ali i za gubitak dostojanstva, što je naročito efektno prikazano u sceni puženja po podu poput nekakvog gmizavca, kada ostane bez krune. Vojin Ćetković, u ulozi izgnanog Henrija Bolinbruka, koji se sa vojskom, ojačan, vraća u London, da povrati ono što mu je Ričard oteo, takođe autoritativno prikazuje tiranina u nastajanju, neumoljivo rađanje sile, koja će kasnije, u duhu ponavljanja Velikog mehanizma istorije, odrediti i njegovu vlast.
Naročito je upečatljiva izražajnost Igora Samobora u ulogama Džona od Gonta, Grofa od Nortamberlenda, i jednog od naratora; kao Džon od Gonta, on sa posebnom snagom izgovara inspirativne misli o prirodi razuma, vlasti, dobra i zla, o stidu i samouništenju, hrabar da govori istinu jer mu blizina smrti to posebno dopušta. Aleksandar Đurica takođe upečatljivo predstavlja nestalnog Ričardovog rođaka, vojvodu od Jorka, koji čuva krunu u kraljevom odsustvu, ali i brzo menja tabor, kada se okolnosti promene. Blizak je slučaj sa vojvodom od Omerla, u energičnom, punokrvnom tumačenju Alekseja Bjelogrlića, koji će od bliskog Ričardovog prijatelja preći put do njegovog izdajnika i ubice, potvrđujući tezu da u svetu politike vladaju samo interesi, dok je moral proteran na deponiju (u predstavi on ubija Ričarda, dok Šekspir tu ulogu daje Ekstonu).
Sanja Marković je ekspresivna u ulozi kraljice Izabele, Ričardove supruge, naročito u dirljivim scenama sloma, natopljenim njenim suzama. Anđelika Simić plastičnije igra vojvotkinju od Jorka, dok Danilo Milovanović takođe predstavlja nekoliko likova (Tomas Moubri, Solzberi), u prepoznatljivom Liješevićevom maniru brehtovske nestalnosti scenskih identiteta, što u predstavi nije uvek najjasnije sprovedeno; gledaoci koji ne poznaju dobro Šekspirov tekst, ne mogu baš lako da prate te promene.
Izražajnu snagu pozorišta ne čini samo vrhunski skrojena dramska poezija koju na sceni otelotvoruju vredni i posvećeni glumci; ova misao se ukazuje kao glavni utisak o predstavi. Gledaocu fali razgranatijih, zanosnijih scenskih rešenja, uzbudljivijih vizuelnih odraza Šekspirovih brilijantnih misli, možda naročito iskusnijem gledaocu, dobro upoznatim sa značenjima njegovih dela. U njihovom odsustvu, ovaj „Ričard Drugi” u celini ne izaziva naročito oduševljenje, više nestrpljenje da se ona završi.
